Ik trilde op mijn benen. Nog geen uur geleden voorkwam een oplettende collega dat ik klappen kreeg van een student. Wat was er gebeurd? Eigenlijk niets. Ik had hem voor de derde keer gevraagd geen spelletjes te spelen op de computer. Ik zei erbij dat hij anders maar moest vertrekken. Soms ben ik scherp, te confronterend. Als ze me dan een bitch vinden, dan snap ik dat. Nu was ik toch heel aardig gebleven. Het overviel me dan ook toen de jongen opsprong. Hij gaf een flinke duw tegen het beeldscherm aan. Even dacht ik dat de monitor zou omvallen, maar al wiebelend hervond het ding zijn evenwicht. ‘Dat kan kapot!’, zei ik. ‘Jij ook!’
Lees verder »

Gisterenochtend reed ik naar mijn werk. Correctie: gisterenochtend racete ik naar mijn werk. Bij mij is het altijd spannend. Kom ik op tijd of niet. Vroeger was het bloedspannend, want toen was het altijd kantje boord. Nu demarreer ik nog wel, maar ik ben er altijd voor de les begint. Wijsheid komt met de jaren, dus over tien jaar heb ik ’s ochtends nog tijd voor een praatje en een kop koffie in de docentenkamer.
Lees verder »