Waar loop jij warm voor? Wat geeft jouw leven kleur? Vandaag ontving ik de nieuwsbrief van Bodhitv, een boeddhistisch initiatief. De eigenaars van de website passen multimedia toepassingen toe om Nederlanders te laten zien dat boeddhisme ook bij een westerse leefstijl past. Je vindt er tal van video’s en artikelen. Het is een leuke website voor iedereen die nieuwsgierig is naar het boeddhisme.

Ik weet niet hoe dat bij jou zit, maar ik had vroeger altijd een bepaald beeld bij boeddhisten.
Lees verder »

Hypes ontgaan mij meestal. Ik kijk onvoldoende televisie en mijn krant is ook niet echt trendgevoelig. Mijn onderwijscollega’s zijn doorgaans verre van hip, vandaar dat ik nieuwe dingen pas ontdek als iedereen al op de hoogte is. Ik weet wel wat hot or not is voor pubermeisjes. Dat heb ik te danken aan mijn dochter. Helaas heb ik er weinig aan, want mijn pubertijd ligt al ver achter me.
Lees verder »

Waarschijnlijk ben ik een van de weinige mensen die nog nooit iets van Coelho had gelezen. Ik ben nu eenmaal niet snel geneigd iets van mannelijke auteurs te lezen. Niet omdat ik wil discrimineren naar sekse, maar omdat ik weet dat ik minder identificatie voel bij mannelijke schrijvers. Ik heb dat uiteraard vooral bij boeken waar veel emotionele zaken worden besproken. Een thriller van een mannelijke schrijver vind ik geen probleem. Dat geldt natuurlijk ook voor een boek waarin de schrijver een bepaald idee uitwerkt, zoals in ‘De ontdekking van de hemel’ van Mulisch.
Lees verder »

Zwolle, 23 april 2009. Door: Marielle van Sleen. Arm in arm met twee schaars geklede meiden op de foto. Natuurlijk sta je met twee biertjes in de hand. Je roes uitslapend voor de toiletpot, omdat je straalbezopen thuiskwam. Of met je blote kont naar de camera gedraaid staan, omdat je wilt laten zien dat je de leukste thuis bent.

Mensen zetten allerlei foto’s en uitspraken online om vrienden te kakken te zetten of te vermaken. Sommige Hyvesprofielen staan vol met hilarische foto’s uit de vriendenclub. Andere profielen lijken altaars voor passies
Lees verder »

Er is weer veel te doen over de taaltoets die studenten moeten maken. In Rotterdam zakte laatst meer dan 80 procent van de studenten. Tragisch.

NRC-next deed een leuke test. Op de voorpagina stond: ‘Een taalfoutje? Die herkennen studenten niet eens als hij op de voorpagina staat.’ Dat vroeg om een onderzoek. Mijn partner en drie kinderen (variërend van elf tot 13 jaar) stonden rond de keukentafel. Ik hief de krant op en ik riep: ‘Test! Wie ziet de taalfouten? Het zijn er twee.’
Lees verder »

Ik trilde op mijn benen. Nog geen uur geleden voorkwam een oplettende collega dat ik klappen kreeg van een student. Wat was er gebeurd? Eigenlijk niets. Ik had hem voor de derde keer gevraagd geen spelletjes te spelen op de computer. Ik zei erbij dat hij anders maar moest vertrekken. Soms ben ik scherp, te confronterend. Als ze me dan een bitch vinden, dan snap ik dat. Nu was ik toch heel aardig gebleven. Het overviel me dan ook toen de jongen opsprong. Hij gaf een flinke duw tegen het beeldscherm aan. Even dacht ik dat de monitor zou omvallen, maar al wiebelend hervond het ding zijn evenwicht. ‘Dat kan kapot!’, zei ik. ‘Jij ook!’
Lees verder »

je stond vaak voor de deur
daar had ik niet altijd zin in

nu kun je niet meer komen
ik mis het gevoel van:
daar heb je haar weer!

de telefoon rinkelde dagelijks
‘hoe is het? heb je het al gehoord?’

nu kan je niet meer komen
ik mis het gevoel van :
daar heb je haar weer!

Door: Marielle van Sleen, april 2004

Zwolle, 4 maart 2008. Door Marielle van Sleen. Vandaag liep ik richting docentenkamer, toen ik ongewild een gesprek tussen een collega en een leerling opving. Hij verlangde van de leerling dat hij  iets opraapte, want die jongen had iets op de grond gegooid. De leerling weigerde en mijn collega zei dat hij de les niet meer in kwam. Waarop de jongen cynisch zei, dat het hem niet uitmaakte en dat op deze manier het lokaal wel eens heel leeg kon worden. Met die beloftes gingen ze uit elkaar.

Vorige week fietste ik naar school toen het fietspad geblokkeerd werd door twee rokende meisjes. Ik schatte ze ongeveer vijftien jaar oud. ‘Lekker handig!’ riep ik. ‘Ja, dat vind ik ook!’ beet de brutaalste mij toe.  Mijn eerste reactie was verontwaardiging. Hoe durfde ze! Daarna ging er een luikje in mijn hoofd open en daaruit ontstnapte een herinnering. Ik was ook een jaar of vijftien en ik fietste door het winkelcentrum. Een oudere heer vroeg mij af te stappen en ik lachte hem vierkant uit. Wie dacht hij wel niet dat hij was?

Zijn jongeren dus brutaler dan vroeger? Nee, ik denk het niet. Kinderen zoeken grenzen op en zolang ze geen last hebben van consequenties, gaan ze door met grensoverschrijdend gedrag. Het valt me op dat steeds minder mensen bereid zijn consequenties te verbinden aan vervelend gedrag. Ik zie het op scholen waar brutaal gedrag geaccepteerd wordt. Laatst stuurde een leerling een e-mail rond waar de honden geen brood van lusten. Helaas negeerde mijn collega de hatelijke toon en hij ging gewoon inhoudelijk op de e-mail in. Vorige week werd mijn dochter eruit gestuurd vanwege een meningsverschil met haar docent. Jammer genoeg is de reputatie van die docent ook bij zijn collega’s niet zo goed. In plaats van straf kreeg mijn dochter gelijk, terwijl zij in mijn ogen toch een fikse uitbrander had verdiend. Wie zich grensoverschrijdend gedraagt, moet op de blaren zitten.

Niet alleen in het onderwijs zijn we bang om politieagent te spelen. Ook thuis zijn veel kinderen de baas. Ik ken menig gezin waarin de mening van een negenjarige centraal staat. Deze kinderen doen thuis hun uiterste best de grenzen te verkennen, maar helaas ontdekken zij ze maar niet. Hoe gek ze ook doen, de bekende deksel krijgen ze nooit op hun neus. Eigenlijk is dat een vorm van verwaarlozing. Kinderen hebben er recht op hun hoofd te stoten. Net zoals ze recht hebben op liefde, eten, school en een dak boven hun hoofd. Daar worden ze groot van.

Zwolle, 12 februari 2009: Eigenlijk ben ik niet zo’n liefhebber van bijeenkomsten voor uitsluitend vrouwen of mannen. Wat is het nut van een scheiding der seksen? Volgens mij bevestig je op deze manier alleen maar man/vrouwverschillen en daar heeft niemand wat aan. Een nieuwsbrief van Vrouwenwoensdag prikkelde laatst toch mijn nieuwsgierigheid. Ik besloot het maar eens te proberen en ik gaf mij op voor een workshop ‘Speelplaats voor Kreativiteit’.

De speelplaats was ergens buiten Zwolle in een gezellig verbouwde boerenschuur. Aanwezig was een handvol vrouwen. De voorstelronde had ik gemist of we sloegen hem bewust over, want we gingen meteen aan de slag. Ik moest op een papiertje een voor mij belangrijke vraag noteren. Het werd: ‘Hoe acquireer ik op een manier die bij mij past?’ Dat papiertje moest je in je zak doen en daarna ging het creatieve proces beginnen.
Door middel van Tai Chi oefeningen lieten we onze creativiteit stromen en we visualiseerden dat we een boom waren. Hoe zag de boom eruit en wie of wat woonden erin? Om onze boom zichtbaar te maken, maakten we een collage van plaatjes uit tijdschriften. Ook mochten we de boom met onze ogen dicht tekenen. Na elke creatieve uiting liepen we langs elkaars werk en we noteerden wat we erbij voelden.
De reacties waren nogal persoonlijk en ik moest wel even slikken. Ik was niet gekomen om met de billetjes bloot te gaan; ik kwam gewoon een bij mij passende acquisitiestrategie halen. Ik leek de enige te zijn met een zakelijke doelstelling, want de rest gaf zich helemaal bloot.
Na de twee plak- en tekenrondes kregen we een dichtopdracht. Je moest in je gedicht alle opvallende reacties verwerken die je kreeg op je werkstukken. ‘Aan mijn hoela,’ dacht ik. Ik ga echt niet ziel en zaligheid op tafel leggen en mijzelf blootstellen aan een psychoanalytische analyse. Dus maakte ik me er met een jantje-van-leiden van af. Maar helaas-pindakaas, want er volgde nog een presentatieronde: de startvraag, de bomen en het gedicht moesten we ophangen en presenteren. Ik heb een ongelooflijke hekel aan presentaties en al helemaal als ze over mijzelf gaan. Om zielengewroet te voorkomen, verklaarde ik dat ik dik tevreden ben met mijn leventje. Daar is trouwens geen woord van gelogen, want gemiddeld geef ik het leven een dikke voldoende.

Mijn verwachting was dus anders dan die van de andere vrouwen. Ik had gehoopt dat het over ondernemen zou gaan. Daarentegen ging het over onderwerpen die ik met vriendinnen in de sauna bespreek. Stel dat er een mannendinsdag was, zouden zij dan ook hun ziel en zaligheid ter filering aanbieden aan onbekenden? Ik denk het niet. Waarom willen vrouwen meteen zo diep gaan, of ze elkaar kennen of niet? Oeps… Ik doe nu precies waar ik zo’n hekel aan heb: mannen- en vrouwendingen, mars en venus. Ga ik nog een keer naar Vrouwenwoensdag? Alleen als Pasen en Pinksteren, als Mannendinsdag en Vrouwenwoensdag op één dag vallen!

Door Marielle van Sleen, Tekstbureau t.i.m.

Wel eens een vergunning aangevraagd voor een leuk uitbouwtje aan je huis? Of een schriftelijk antwoord gekregen op een vraag aan de Belastingdienst? Was het je duidelijk wat er stond? Dan ben je een van de weinigen. De gemiddelde Nederlander kan geen touw vast knopen aan dit soort teksten. Deze ambtenaren willen geen boodschap overbrengen, ze willen enkel laten zien dat ze complexe zinnen kunnen bedenken.

Mijn leerlingen hebben daar ook een handje van. Ze zijn jong en flitsend, maar ze schrijven als hoogbejaarde ambtenaren. Multatuli’s Droogstoppel kon zo bij ze in de leer! Vreemd genoeg zijn ze altijd heel verbaasd als ik ze hierop wijs. Je oogt toch slimmer wanneer je duur schrijft?
Lees verder »